Voorruit
De voorruit van een personenauto vormt bij moderne auto’s een onderdeel van de carrosserie, omdat de voorruit een verstevigende taak heeft. Terwijl voorruiten in oudere auto’s meestal in rubber geplaatst waren, worden ze in de huidige auto’s bijna zonder uitzondering vastgelijmd. Alleen nog sommige bestelwagens en lichte vrachtwagens hebben nog voorruiten in een rubberen frame.
Gelijmde voorruiten zijn erg stevig maar toch elastisch met de carrosserie verbonden. Onafhankelijk van de montagevariant, bestaan voorruiten uit speciaal glas waarin kunststofbevattende folie wordt verwerkt. Men kan dit soort glas als veiligheidsglas aanduiden, ook als het enkel dient om te beschermen tegen scherven. Dankzij deze sandwichvorm kan mechanische druk op het glas weliswaar de voorruit gedeeltelijk beschadigen, maar behoudt de voorruit wel zijn vorm.
Omdat de voorruit statische taken vervult, gaat hij bij ongelukken meestal kapot. Ook grotere steenslagen kunnen een voorruit vernielen. Meestal beginnen er dan vanaf de inslagplek kleine scheuren door de voorruit te lopen. Als kleine steenslagschade vroegtijdig ontdekt wordt, kan deze met een epoxyhars hersteld worden. Op die manier kan worden voorkomen of worden uitgesteld dat de voorruit vervangen moet worden.
Afhankelijk van het type voertuig zijn er verschillende vormen voorruiten. Ook de tint van de voorruit verschilt. Zo bestaan er naast heldere of rookkleurige ruiten ook verschillende groen-, blauw- of goudtinten. De meeste voorruiten hebben een kleurverloop richting de bovenkant, zodat de voorruit naar boven toe altijd donkerder wordt. Groengetint glas met groen verloop en blauwgetint glas met blauw verloop komen vaak voor; goudkleurige voorruiten zijn daarentegen zeldzamer, net als modellen van UV-beschermingsglas, omdat deze erg duur zijn.
In toenemende mate worden ook voorruiten met geïntegreerd flinterdun metaaldraad geproduceerd, die de rol van radioantenne overnemen, evenals verwarmbare varianten met diezelfde constructie.
