Remklauwen
Het remsysteem van een voertuig is, naast de motor, het meest gebruikte onderdeel. Als gevolg van thermische spanning ontstaat mechanische spanning (of: stress) die leidt tot slijtage.
Het hart van een schijfrem wordt gevormd door de remklauw. De werking van een remklauw is in de basis op elk voertuig hetzelfde, maar toch er zijn verschillende soorten, afhankelijk van het type remschijven en het remvermogen dat geboden wordt. Zo zijn er remklauwen met een enkele zuiger en met meerdere zuigers. Remklauwen met meerdere zuigers worden voornamelijk gebruikt bij sportauto's of specifiek bij autoraces, terwijl remklauwen met een enkele zuiger worden gebruikt bij de meeste productieauto's.
Men kan onderscheid maken tussen twee basistypen, de vaste remklauw en de zwevende remklauw. Bij motorvoertuigen wordt doorgaans de laatste versie gebruikt.
De behuizing van de remklauw is gemaakt van gietijzer en is beweegbaar op de fusee bevestigd. Deze bevestiging zorgt ervoor dat de remklauw in de axiale richting kan bewegen als de remmen worden gebruikt. Doordat de remklauw kan verschuiven wordt het een zwevende remklauw genoemd.
In de binnenste behuizing bevindt zich de remzuiger, die aan de buitenkant is afgedicht met een speciale huls. Als er geremd wordt, drukt de zuiger eerst het buitenste remblok tegen de remschijf. De remklauw zal daarna verschuiven en zo wordt ook het binnenste remblok tegen de remschijf getrokken. Beide remblokken nemen de roterende schijf tussen hen in zodat het voertuig op deze manier afgeremd wordt.
De belangrijkste slijtage van de remklauw wordt veroorzaakt in de zogenaamde zwevende onderdelen, waarmee hij drijft. Door de grote warmteontwikkeling en remstof die doordringt in de huls, ontstaat slijtage aan de geleidingshuls. Dit uit zich in een ratelend geluid. Bij werkzaamheden aan het remsysteem moeten daarom ook altijd de remklauwen worden getest op slijtage.
