Kentekenbewijs
Het kentekenbewijs is het officiële document dat bewijst dat een voertuig toestemming heeft om aan het verkeer op de openbare weg deel te nemen. Het eerste kentekenbewijs was er al in 1934. Het kentekenbewijs bestaat uit kentekenbewijs deel I en kentekenbewijs deel II. Het kentekendeel I is het voertuigbewijs met voertuiggegevens en het tenaamstellingsbewijs.
De informatie op het kentekenbewijs deel I heeft enerzijds betrekking op informatie over het voertuig en zijn kenmerken, anderzijds worden de personen genoemd die het genoemde voertuig in eigendom hebben. De genoemde personen kunnen zowel natuurlijke als rechtspersonen zijn. Informatie over het voertuig zelf is bijvoorbeeld het identificatienummer van het voertuig, ook wel bekend als het chassisnummer, evenals de technische vereisten voor het verkrijgen van goedkeuring van het voertuig.
Naast de autokenmerken staat er ook informatie over het type voertuig en type constructie, evenals het identificatienummer voor de fabrikant op het kentekenbewijs. Een voertuig kan pas echt verworven worden door een koper als hij het kentekenbewijs deel II mee krijgt. Blijkt na verloop van tijd dat de verkoper geen eigendomsrecht over de verkochte auto bezat, dan heeft de koper geen recht op overdracht van het eigendom op zijn naam. Deze rechtspositie is gebaseerd op het oordeel van het Hof van Cassatie, dat dit kentekenbewijs als aanwijzing voor het civielrechtelijke eigendom ziet. De genoemde personen in kentekenbewijs I en II kunnen wel eens van elkaar afwijken, omdat de houder van een auto niet altijd de eigenaar van de auto hoeft te zijn.
Mocht het kentekenbewijs deel II uit het voertuig worden gestolen, dan zal de verzekering de diefstal niet vergoeden, met als reden grote nalatigheid.
